Polski design: #ZARADNOŚĆ

Umiejętność wykorzystywania dostępnych zasobów i technologicznych zmiennych w sposób przemyślany, z poszanowaniem środowiska i uważnością na zmieniające się realia ekonomiczne, społeczne i klimatyczne to kluczowe aspekty zaradności współczesnego polskiego wzornictwa. Podejście projektantów wyrasta z potrzeby reagowania na kryzysy – nadprodukcji, marnotrawstwa, ograniczonych zasobów – i opiera się na skuteczności w działaniu, doskonaleniu umiejętności oraz zdolności do twórczego przekształcania materiałów. Polskie wzornictwo cechuje potrzeba kreatywnego dostosowania się do niestabilnych warunków współczesności. Dlatego w rodzimych produktach widać zaradność ich twórców – sięgają oni po materiały wtórne, przetwarzają odpady, odnawiają formy lub struktury, nadając im nowe życie. Kompetencje polskich projektantów tworzą szeroki wachlarz oparty na znakomitym rzemiośle, doświadczeniu i wyczuciu – pozwalając im na praktyczne i odpowiedzialne projektowanie. W produktach rynkowych trafiających do użytkowników widać, że polski design posiada zdolność adaptacji – zarówno w procesie projektowym, jak i w samym podejściu do użytkowania przedmiotów. Coraz częściej to odbiorca staje się częścią procesu, poprzez możliwość personalizacji, naprawy czy współtworzenia obiektu. 

Kolekcja foteli Remiosło opowiada o przeszłości, teraźniejszości i przyszłości – o powrotach i o trwaniu. Meble, które kiedyś służyły w domach, biurach, kawiarniach, zachowują ślady tamtych historii i w nowej odsłonie stają się nośnikami kolejnych. Każdy egzemplarz ma własny charakter, zarysowany przez rysy, przetarcia i odbarwienia, które projektantki – Weronika Krygicz i Klaudia Piwowarska – uznają nie za wady, lecz za wartość. W ich filozofii drewno jest materiałem prawdomównym, jego powierzchnia rejestruje czas, a patyna stanowi część narracji.

Praca nad kolekcją zaczyna się od odzyskania dawnych stelaży, najczęściej z mebli znalezionych w punktach recyklingu lub oddanych przez użytkowników. Każdy z nich przechodzi proces oczyszczania, wzmocnienia i ponownego tapicerowania. Zamiast tkanin przemysłowych używany jest bawełniany sznurek czasem łączony z papierowym. Nowa warstwa splotu tworzy rodzaj współczesnego obrazu – rzeźbiarskiego i użytkowego zarazem. Projektantki mówią o tej pracy jak o medytacji: powolne wiązanie, naciąganie, przeplatanie włókien jest gestem skupienia i troski.

W podejściu Remiosła widać współczesną zaradność – umiejętność przetwarzania, naprawiania i nadawania sensu rzeczom, które mogłyby zniknąć. To zaradność bliska idei cyrkularności i materiałowej, ale zakorzeniona w emocji i szacunku wobec tego, co już istnieje. Każdy mebel jest efektem ograniczenia, które staje się twórczym punktem wyjścia: zamiast nowych surowców – odzyskane drewno; zamiast idealnych powierzchni – piękno niedoskonałości; zamiast seryjności – ręczna praca.

W projektach Remiosła odnajdują się też inne wartości polskiego designu. Odpowiedzialność wyraża się w zrównoważonym procesie, ograniczającym zużycie surowców i wspierającym rzemieślniczą produkcję. Lokalność – w korzystaniu z materiałów dostępnych na miejscu, w relacji z ludźmi, którzy tworzą te meble. Nostalgia – w emocjonalnym powrocie do form i faktur znanych z dawnych wnętrz. Innowacyjność – w reinterpretacji starego obiektu przez współczesny język kompozycji i struktury.

Kolekcja Remiosło przypomina, że projektowanie może zaczynać się od pokory wobec materiału i od szacunku dla przeszłości. W świecie przyzwyczajonym do nadmiaru i wymienności rzeczy, tu każdy mebel staje się dowodem, że wystarczy uważnie spojrzeć, by odkryć w „starym” nowe. Zaradność nie jest tu strategią przetrwania, lecz świadomą decyzją, by tworzyć mniej, mądrzej i z większym sensem.